Wij zijn oorspronkelijk geschapen als onderling verbonden, sociale wezens en we kunnen dit feit niet negeren. Maar de wereld die we gecreëerd hebben is zo oncomfortabel, en onderdrukt ons zo meedogenloos, dat mensen niets liever willen dan eruit wegvluchten.
Maar wanneer we wegvluchten uit de maatschappij, beginnen we te voelen dat we geen andere keus hebben dan ermee in contact te blijven. Hoe kunnen we een balans vinden tussen deze twee tegengestelden? Precies deze situatie drijft ons naar het volgende bestaansniveau. Op dat niveau leren we hoe we ons met anderen kunnen verbinden terwijl we onze zelfstandigheid als unieke individuen behouden, en zo wordt de wereld voor ons een plezierige omgeving.
We moeten het volgende leren: hoe ons ego te behouden en tegelijk erboven uit te stijgen om ons met anderen te verbinden. Dit betekent geen onderdrukking van het ego op welke manier dan ook, maar we ontdekken hoe we ons egoïsme op een juiste manier kunnen gebruiken. Zonder zijn innerlijke vrijheid te verliezen, rijst iemand uit boven zijn/haar ego en verbindt zich met alle anderen. Samen vormen ze dan één geheel.
